"Jij bent oké en ik ben oké."

Heleen over een breath of fresh air, een zoon in Londen, en waarom ze af wil van het idee dat 'anders' een vorm van diversiteit is.

Ze is de CHRO van Alliander – "de eindbaas van HR en de Transformation Office", zoals ze het zelf zonder omhaal zegt. Maar vraag haar wie ze buiten die titel is, en het antwoord komt meteen: "Bovenal ben ik een trotse moeder."

Verbeteren, daar houdt Heleen Cocu-Wassink van. "Mensen helpen hun volle potentieel te bereiken, teams en organisaties beter maken." Dat begon al vroeg: bijles op de middelbare school, de leerlingenraad en medezeggenschapsraad, zeilinstructeur, roeicoach, student-assistent. "Altijd gericht op anderen helpen zichzelf te verbeteren." Ze werkt daarom graag met mensen die feedback geven én ontvangen. "Daar worden we beter van." Werk is voor haar niet zomaar werk: "Je spendeert meer tijd met je collega's dan met je beste vrienden. Het geeft ritme, het geeft betekenis." En daarom moet het "een fijne plek zijn voor iedereen" – want onze maatschappelijke opgave lukt alleen als mensen hun tijd, talent en energie echt kunnen inzetten. "En dat gaat alleen als je jezelf kunt zijn. Als er een handrem op zit, dan spreek je je niet uit."

Wat Pride
voor mij betekent

Heleen maakt zich zorgen over polarisatie in de wereld, en daarmee over verdraagzaamheid. "Het geweld tegen de LHBTIQ+ community begint weer toe te nemen. Ik vind dat doodeng." Dat zit ook heel dichtbij: haar jongste zoon is gay en studeert in Londen. "Als ik er nou voor zorg dat Alliander een fijne werkplek is voor onze collega's, dan kan misschien iemand anders dat voor hém doen. We moeten een beetje omkijken naar elkaar."

Pride gaat voor haar over acceptatie, liefde en ruimte voor iedereen. Het sluit naadloos aan bij wat Alliander volgens haar wil zijn: "We maken het net van de toekomst – vóór iedereen, en dus mét iedereen."

Wie ik ben –
op het werk én daarbuiten

Verschil tussen wie ze op het werk is en daarbuiten? "Niet meer. En dat voelt heerlijk. Het is bevrijdend om lekker jezelf te zijn." Dat was niet altijd zo. "Ik heb vaak gedacht dat ik me moest aanpassen om erbij te mogen horen." Het heeft te maken met haar jeugd: op haar vijfde verhuisde ze van Aalsmeer naar Epe en werd ze gezien als 'anders'. "Daardoor ben ik me gaan aanpassen aan wat ik dacht dat de norm was." Toen ze in Australië ging werken, deed ze precies hetzelfde – tot iemand haar iets zei dat bleef hangen: "Wees maar jezelf, dan ben je a breath of fresh air." Dat was het moment waarop ze doorhad dat ze bij aanpassen haar unieke kracht verliest.

Toch is er nog een plek waar ze zich soms kleiner maakt: bijeenkomsten, buiten Alliander, waar uiterlijk vertoon telt. "De juiste schoenen, tas, oorbellen, make-up. Dan ga ik liever ergens in een hoekje staan." Meespeelt dat ze best lang is. "Als ik ergens binnenkom, zie je me dus ook direct." Handig als je aan kracht en leiderschap denkt – maar niet altijd. "Ik ben best verlegen en een beetje introvert. Laat mij maar even de kat uit de boom kijken!"

Gezien worden,
en anderen zien

Het was "heel tof" om vorig jaar namens Alliander mee te lopen met de Pride March, en een aantal jaren geleden mee te doen aan de Canal Parade op de boot van ASML. "Ik vind het mooi om bij een organisatie te werken die actief uitdraagt: bij ons mag je jezelf zijn." Dat daagt ook uit om een actieve ally te zijn. "Inclusie doen we met z'n allen. En wat je negeert, is wat je accepteert."

Herkent ze een échte inclusieve werkplek? "Als je ergens binnenloopt en je kunt geen dresscode herkennen –iedereen draagt waarin die zich lekker voelt – dan is dat voor mij een teken." Geen ongeschreven normen over hoe je eruit moet zien. En natuurlijk een gevoel: "Ben ik hier veilig, ook als ik anders ben?" Dat 'anders' is precies wat haar dwarszit: "Als we zeggen dat LHBTIQ+ bijdraagt aan diversiteit, dan is cisgender en heteroseksueel nog de norm." In haar eigen team, merkt ze op, is dat allang geen kwestie meer – "voor ons allemaal helemaal geen ding."

Buiten haar comfortzone stapt ze wanneer het nodig is. "Ik ga het gesprek aan als mensen anderen uitsluiten of niet gelijkwaardig behandelen. Dat vind ik spannend, maar het is echt nodig. En als ik het al niet doe, wie dan wel?" Al erkent ze meteen hoe lastig dat is binnen de organisatiecultuur: "We vinden conflict bij Alliander niet zo fijn. Als we het inhoudelijk niet eens zijn gaan we het gesprek daarover soms uit de weg." En sommige tegenstellingen blijven schuren. Waar het uiteindelijk om draait, vat ze kort samen: "Elkaar altijd blijven zien als mens."

En wat heeft zíj nodig om zich gezien te voelen? Heerlijk nuchter: "Af en toe een compliment."

Wat ik je
wil meegeven

Haar grootste wens rond diversiteit en inclusie klinkt bijna paradoxaal: "Ik zou willen dat het niet meer nodig is dat we er aandacht aan besteden." Weg met de norm waartegen 'anders' wordt afgezet.

En haar boodschap aan collega's? "We hebben al jouw tijd, talent en energie hard nodig voor de energietransitie. Als dat verloren gaat doordat je je niet welkom voelt of je je aanpast, is dat zo zonde." Haar credo: "Jij bent oké en ik ben oké." En als een collega jou tóch niet oké laat voelen? "Bedenk dan: die persoon is óók oké, maar heeft kennelijk niet door welk effect die op mij heeft – en ga dan in gesprek. Er zijn zelden slechte intenties, wel veel blinde vlekken en onhandigheden."